Giuanne Spano fiat nàschidu in Piaghe su 8 de martzu de su 1803 dae Giuanne Maria Spano e Giuanna Lughia Figone. Fiat su de ses de deghe fìgios. Su babbu, massaju e proprietàriu de terra, fiat resessidu a los fàghere istudiare a manera adecuada e a lis dare a totus una positzione sotziale. Giai dae minore si fiat dislindadu in s’istùdiu a su cale fiat istadu inghitzadu dae unu preìderu de sa parròchia chi l’ aiat insinzadu a lèghere su sillabàriu e bidende chi deo fia lestru leghende, m’aiat postu in manos s’Ufìtziu latinu! (Introduida a sos Istùdios mios, 1.1) A noe annos si fiat trasferidu a Tàtari pro frecuentare su collègiu de sos Padres Scolopi e posca su Seminàriu in ue si fiat dislindadu come istudiante bravu de a beru e poeta.
In su 1827 l’aiant fatu preìderu. In su 1830 s’aiat leadu su tìtulu de Artium Liberalium Doctor in Filosòfia cun un’arresonu de argumentu astronòmicu. Aiat detzisu de aprofundire sa connoschèntzia de sas limbas orientales e de s’ebràicu. In su 1834 cando fiat istadu cramadu a Casteddu comente professore de Iscritura Sagrada a s’Universidade e Diretore de su Museu Archeològicu Règiu. In su mese de Maju de su 1839 aiat achisidu su tìtulu de Bibliotecàriu de sa Biblioteca Universitària de sa tzitade. S’interessamentu pro sos istùdios linguìsticos e s’apentu pro s’archeologia no agradessiant meda a sas autoridades eclesiàsticas. Difatis, fiat istadu acusadu de discuidare s’insignamentu de sa Teologia pro si dedicare a sa collidura de cosas antigas e a sa limba populare; pustis de àere meledadu a longu aiat detzisu de lassare su ruolu de bibliotecàriu e posca puru cussu de professore.
In su 1844 fiat diventadu Canònicu de su capìtolu de su Duomo cun prebenda de Biddaspitziosa, incàrrigu chi l’aiat permìtidu de contivigiare sas passiones mannas suas. Aiat visitadu tota sa Sardigna, regollende paràulas, espressadas, dìcios, chirchende nuraghes e ruinas antigas, acumprende a iscobertas e chircas de importu. Aiat fatu unos cantos biàgios de istùdiu in continente pro s’agiornare e documentare.
Su 21 de abrile de su 1850 aiat fatu un’iscavu archeològicu in Tharros cun unu resurtu bonu. In su 1851, posca de 15 annos de traballu sighidu, aiat dadu a s’imprenta sa prima editzione de su Vocabolàriu sardu – italianu e italianu – sardu cun un’apenditze dedicada a sos dìcios. In su 1855 aiat fundadu su Bulletinu Archeològicu Sardu pro acrarire sos monumentos medas chi si fiant iscoberende, chi deo aia e chi s’agataiant in giassos particulares e in su Museu Règiu (Introduida a sos Istùdios mios, 5.7); sa publicatzione fiat sighida pro sos àteros 10 annos imbenientes.
Su 5 de cabudanni de su 1857 aiat àpidu s’incàrrigu de Retore de s’Universidade Règia de Casteddu. Fiant sighidos annos de reconnoschimentos. Aiat agatadu unu depòsitu de brunzos figurados in su giassu archeològicu de Abini (Teti), fiant comintzados sos iscavos archeològicos de s’Anfiteatru in Casteddu. Fiat intradu in possessu de sa tàula de brunzu de Stersili. In su 1871 in Bologna aiat partetzipadu a su de V Congressos Internatzionales de Preistòria sugugiende un’interessamentu mannu pro sa Sardigna e s’istòria antiga sua. In su 1874 aiat cumpidadu sos nuraghes Attentu e don Michele de Piaghe aplichende, pro sa prima borta in s’ìsula, su mètodu de s’iscavu “stratigrafico”. Fiat diventadu Commissàriu in su Museu e in sos Iscavos de antighidade de sa Sardigna.
In su 1876 aiat publicadu, a puntadas, in su giornale La stella di Sardegna s’istòria de sa vida sua. Su 17 de trìulas aiat iscritu: Apo una tremulia a manos e a ancas. Timo de diventare topu e analfabeta, ma Deus mi lasset sa conca sana e carchi àtera cosa apo a fàghere de sas medas chi apo galu de fàghere e ammaniadu. Aiat traballadu finas a s’ùrtimu alenu de vida.
Fiat mortu in Casteddu su 13 de abrile de su 1878.